<html>
<head>
<meta content="text/html; charset=ISO-8859-1"
http-equiv="Content-Type">
</head>
<body text="#000000" bgcolor="#FFFFFF">
<div class="moz-cite-prefix">Beste Rosanne,<br>
<br>
Het is al jaren een probleem voor de universiteiten om de
vakbladen te betalen. Jouw vakblad, zal in jouw kringetje vast
door iedereen gelezen worden die jij kent, maar er vind een steeds
verdere fragmentatie plaats van de wetenschappelijke kennis. Het
kan zijn dat jouw enzym voor niemand interessant is, maar er is
vast iets in je onderzoeksmethode dat dat wel is. Het zou zomaar
interessant zijn voor iemand die de meestgebruikte
onderzoeksmethodes zoekt. En dan sla ik alle ex-studenten,
wetenschappers die naar een ander vakgebied zijn gegaan en
dergelijke nog over.<br>
<br>
In verband met die steeds groter wordende segmentering van de
wetenschap heb ik de volgende uitspraak eens gelezen: "De
boekenplanken van de universiteitsbibliotheken vullen zich sneller
dan het licht, dit kan volgens de relativiteitstheorie omdat er
geen informatie wordt overgedragen."<br>
<br>
Open Acces, zoals <a class="moz-txt-link-freetext" href="http://www.plosone.org">http://www.plosone.org</a> verwijdert deze
segmentering. Iedere wetenschapper, ook de chemicus die uw enzym
voor de productie van plastic wil gebruiken, kan het vinden.
Misschien lijkt dat een zeer onwaarschijnlijk geval, maar er zijn
miljoenen wetenschappers, en dus biljoenen van dit soort
onwaarschijnlijke gevallen. De wet van de grote getallen zegt dan
dat het zeker voorkomt.<br>
<br>
<br>
<br>
Op 27-1-2013 20:53, Robert Brink schreef:<br>
</div>
<blockquote cite="mid:510585C1.4030206@xs4all.nl" type="cite">
<meta http-equiv="content-type" content="text/html;
charset=ISO-8859-1">
Beste Piraten,<br>
<br>
Dit weekend las ik op pagina 3 van de bijlage "Opinie en Debat"
van het NRC Handelsblad een column van een troela die kennelijk in
de academische wereld actief is (ze is moleculair microbioloog).<br>
<br>
Ik vind alleen haar uitspraak:<br>
"Gratis toegang tot vakliteratuur is een marginale strijd,
uitgevochten door een nieuw soort fundamentalist met weinig
realiteitszin."<br>
die duidelijk op Aaron Swartz slaat, buitengewoon ongenuanceerd.
Ik zou best een ingezonden brief naar het NRC willen sturen, maar
ik ben totaal niet bekend met vakliteratuur in de academische
wereld zoals JSTOR, en vraag me af of iemand hier tijd en zin
heeft om inhoudelijk hierop te reageren. Mag van mij ook nog eens
namens de Piratenpartij. :-)<br>
<br>
/Robert<br>
<br>
(volgt nu column Rosanne Hertzberger uit NRC 26/27 januari 2013)<br>
<h2>Over open access spraken wij niet <br>
</h2>
<span class="image-block"><span class="caption"><span class="grey"></span></span>
</span>
<p class="by"><span class="grey"> <span class="person"> Rosanne
Hertzberger</span></span> | <nobr>pagina 2 - 3</nobr></p>
<div class="columns">
<div class="column-left">
<p>I<em> am pleased to inform you that your manuscript has
been deemed suitable for publication in PLOS ONE.</em></p>
<p>Ik kan moeilijk uitleggen hoe groot de euforie was toen ik
deze e-mail kreeg. Mijn paper was geaccepteerd. Begin vorig
jaar stuurden we het naar <em>Applied and Environmental
Microbiology</em>. Daar werd het onmiddellijk afgewezen.
Na wat aanpassingen stuurden we het naar <em>PLOS One</em>,
met een iets lagere <em>impact factor</em>. Daar verscheen
commentaar van twee anonieme peers. Dit hebben we punt voor
punt beantwoord, met een extra experiment, een grafiek,
tekstuele aanpassingen, of met een weerwoord. Toen werd het
geaccepteerd. Een jaar nadat het experimentele werk voltooid
was, trakteer ik taart bij de koffie. Uiteindelijk is
wetenschap pas wetenschap als het in een tijdschrift staat.</p>
<p>Ik realiseerde me tijdens dit publicatieproces dat elk
stapje onderwerp is van een eindeloze hoeveelheid aan debat.
Zo is er discussie over de vraag of wetenschappers moeten
worden afgerekend op hun publicaties – zoals nu gebeurt – of
alleen op de waarde van hun werk, en zo ja, hoe je dat dan
meet. Er is debat over het rangschikken van tijdschriften en
hoe arbitrair een <em>impact factor</em> is. Er is debat
over de waarde van peer-review en het gevaar van de
anonimiteit ervan. Vervolgens is er ook nog debat over voor
wie wetenschap toegankelijk moet zijn, en zo ja, wie er dan
voor de publicatie moet betalen. Elke stap die je zet, bevat
wel ergens een of andere ethische kwestie – alsof je,
gesponsord door Shell, in een ontwikkelingsland, met behulp
van proefdieren onderzoek doet naar een nieuwe genetisch
gemanipuleerde gewas (in plaats van onderzoek naar
onschuldige bacteriën).</p>
<p>Ik leerde twee dingen van deze ervaring. Ik leerde dat het
debat verre van pragmatisch is. Ik zou me zeker druk hebben
gemaakt over een eventuele betaalmuur voor het artikel als
ik de schade ervan zou kunnen inzien – als de inhoud ervan
bijvoorbeeld direct van belang zou zijn voor de
maatschappij. Dat is niet zo. Dit artikel bestaat uit tien
kantjes jargon over een bij u onbekend enzym dat een rol
speelt in een bij u onbekend metabolisme van een bij u
onbekende melkzuurbacterie. De enige mensen die dit willen
lezen, werken aan iets vergelijkbaars bij een bedrijven en
universiteiten die een abonnement hebben op dit soort
tijdschriften.</p>
<p>Het belangrijkste dat <em>open access</em> verandert, is
dat de lezer er niet voor hoeft te betalen, maar de auteur.
Aangezien in de wetenschappelijke wereld die lezer en auteur
doorgaans dezelfde mensen zijn, verandert er dus nauwelijks
iets. Natuurlijk kun je dan nog discussiëren over hoeveel
winst die uitgevers mogen maken en wat die abonnementen
moeten kosten, maar dat is net zo’n urgente discussie als de
vraag hoeveel winst de leveranciers van chemicaliën en
pipetpuntjes zouden mogen maken.</p>
<p>Hiertegenover staat een echte revolutie in openheid en
toegankelijkheid van de academische wereld, een revolutie
die de belangrijkste publieke taak van de universiteit
volstrekt openbaar heeft gemaakt, en dat is het onderwijs.
Honderden uren hoorcolleges van topuniversiteiten zijn
gratis online beschikbaar. U moet dus misschien betalen om
meer te weten te komen over de precieze rol van een eiwit in
het metabolisme van een melkzuurbacterie, maar u kunt wel
een volledige cursus moleculaire biologie van Berkeley
volgen vanuit uw huiskamer. Wat mij betreft is dit de enige
echte relevante openheid voor het publiek. Gratis toegang
tot vakliteratuur is een marginale strijd, uitgevochten door
een nieuw soort fundamentalist met weinig realiteitszin.</p>
<p>Dat was het tweede dat ik leerde. Een debat over publiceren
is pas relevant als het de gemiddelde publicerende
wetenschapper aanspreekt. Daarom wordt er wél veel nagedacht
over kwesties waarvan iedereen de ethiek begrijpt –
wetenschappelijke integriteit, dierproeven, samenwerking
tussen industrie en academie – maar hebben we het tijdens
het publicatieproces niet één keer gehad over <em>open
access</em>. Dit gebeurt nu eenmaal met vraagstukken
waarin de ethiek het rechtvaardigheidsgevoel en normbesef
van de gemiddelde wetenschapper ontstijgt. Dat soort dingen
besteden we uit. Zulke specialistische zaken laten we, net
als ICT en personeelsbeleid, aan andere mensen over.</p>
</div>
</div>
<br>
<fieldset class="mimeAttachmentHeader"></fieldset>
<br>
<pre wrap="">_______________________________________________
Algemeen discussielijst | Piratenpartij
<a class="moz-txt-link-abbreviated" href="mailto:Algemeen@lists.piratenpartij.nl">Algemeen@lists.piratenpartij.nl</a>
<a class="moz-txt-link-freetext" href="https://lists.piratenpartij.nl/mailman/listinfo/algemeen">https://lists.piratenpartij.nl/mailman/listinfo/algemeen</a>
</pre>
</blockquote>
<br>
</body>
</html>