[Algemeen] Wat is ons standpunt over heffingen bij het MKB?
Arend Lammertink
lamare op gmail.com
Di Mrt 30 11:15:44 CEST 2010
Ik heb ooit de volgende tekst geschreven, waar ik nooit iets mee gedaan heb.
Ter inspiratie:
Petitie tegen repro-heffingen, tegen kopieer beveiligingen en voor een
normale behandeling van content industrie klanten.
======================================================================
Niet minder dan 21 stichtingen zijn in Nederland belast met het innen
van vergoedingen voor auteursrecht, naburige rechten, etc. De burger mag
vervolgens raden waar de geïnde vergoedingen blijven, want transparantie
is ver te zoeken bij de meeste van deze instellingen, welke niet onder
de wet openbaarheid van bestuur schijnen te vallen omdat het stichtingen
zijn. Binnenkort ook stichting Centraal Justitieel Incasso Bureau?
Het innen van de verschillende heffingen gaat gepaard met een grote
dosis willekeur. Zo zijn er heffingen op lege media, ongeacht of men er
zijn eigen muziek en/of data op zet of dat men er auteursrechtelijk
beschermde werken op zet. Zo worden bedrijven aangeslagen voor het in
het bezit hebben van een kopieer apparaat, ongeacht hoeveel
auteursrechtelijk beschermde werken men daadwerkelijk kopieert. Zo wordt
het plaatsen van een televisie of radio in een ontvangsthal of
wachtkamer gezien als "openbaarmaking", terwijl het ontvangen signaal al
openbaar is en reeds uitzendrechten betaald zijn. Ook wanneer er CDs of
video's worden afgespeeld zijn daar natuurlijk reeds rechten voor
betaald.
Toch moet voor een kantine tot 100 vierkante meter waar muziek te horen
is jaarlijks bijna 200 Euro neer geteld worden. Voor kantoren en andere
bedrijfsruimten moet per medewerker betaald worden, waarbij tot 10
werknemers reeds een kleine 100 Euro per jaar wordt gerekend.
Al met al is de situatie dat er feitelijk nauwelijks een relatie te
vinden is tussen de hoeveelheid daadwerkelijk vermenigvuldigd en/of
openbaar gemaakt auteursrechtelijk beschermd materiaal en de hoogte van
de heffing en worden sommige heffingen gewoonweg dubbel geïnd. De omroep
betaalt voor het uitzenden van de muziek en de ondernemer mag nog eens
betalen wanneer dezelfe muziek binnen zijn bedrijf uit de luidspreker
komt.
Ook permiteren de verschillende stichtingen het zich prijsafspraken te
maken met overkoepelende organistatie's zoals bijvoorbeeld Horeca
Nederland, waardoor horeca gelegenheden die lid zijn van HN korting
krijgen op de te betalen repro-rechten, terwijl andere bedrijven dat
niet krijgen.
Consumenten ergeren zich groen en blauw aan de heffing op CD's, DvD's,
etc. omdat de heffing uitsluitend naar auteurs gaat die op de een of
andere manier verbonden zijn met genoemde stichtingen, terwijl men ook
vaak eigen materiaal en/of materiaal dat door de auteur in het publieke
domein is geplaatst op de drager zet. Je moet dan dus een ander betalen
voor het werk dat je zelf gemaakt hebt. Bovendien wil men nu ook
heffingen op mp3 spelers, etc. gaan heffen. Daarmee moet je dan dus ook
nog eens gaan betalen als je de CDs die je gekocht hebt -- en dus
rechten over betaald hebt -- op je mp3 speler wil afspelen. Of wanneer
je een kopietje maakt voor in de auto.
Met de huidige anti-kopieer beveiligingen en DRM systemen wordt de
situatie alleen nog maar gekker. De consument die bereid is flink te
betalen voor zijn muziek, in andere bedrijfstakken ook wel "de klant"
genoemd, wordt geconfronteerd met allerlei beperkingen, terwijl de
downloader en kopieerder die beperkingen niet heeft. In geen enkele
bedrijfstak wordt de klant behandeld als een crimineel die er
voornamelijk op uit is de verkoper te lichten. Als het de klant
voornamelijk te doen zij zijn om zo goedkoop mogelijk aan zijn of haar
content te komen, dan zou niemand nog CDs of DvDs kopen. De reden dat
men bereid is te betalen voor dergelijke zaken is nu juist dat men
*niet* wil kopieeren, eenvoudigweg omdat dat tijd kost die men beter aan
iets anders kan besteden. De betalende klant wil gewoon vermaakt worden
en mag een stukje service verwachten, zoals het op een makkelijke manier
kunnen overbrengen van de content naar MP3 speler, CD of auto radio. De
betalende klant is bereid een ritje naar de videotheek te maken, omdat
hij *nu* een film wil zien en niet een halve avond wil besteden naar het
zoeken van een film op p2p diensten en vervolgens 3 dagen wil wachten
tot de download is afgerond.
Het is duidelijk dat enige balans onderhand ver te zoeken is. Het hele
systeem van auteursrechten en vergoedingen is te ver doorgeslagen en
lijkt vooral de belangen van de content industrie, Hollywood en de
platenlabels, te behartigen. Het is veel te veel een one-size-fits-all
systeem waar iedereen zich naar moet voegen en waarbij de starheid van
de regels ervoor zorgen dat de grenzen van de redelijkheid overschreden
worden.
Het is bijvoorbeeld niet mogelijk een zelf gemaakte vakantievideo waarop
een toevallige voorbijganger zijn gettoblaster net even te luid heeft
staan te publiceren zonder toestemming van genoemde stichtingen, omdat
er immers auteursrecht rust op de muziek die onbedoeld mee opgenomen is,
terwijl deze eigenlijk niet ter zake doet. Een ingezonden brief in de
krant wordt op dezelfde manier "beschermd" als een roman of een film.
Tot 70 jaar na dood van de auteur mag er zonder toestemming van de
auteur niet gepubliceerd worden.
Nog afgezien van de absurd lange periode van 70 jaar die bovendien aan
de dood van de auteur gekoppeld is, is duidelijk dat ook hier de
one-size-fits-all benadering veel en veel te kort door de bocht is. Na
30 jaar wordt 95% van alle publicaties niet meer commercieel
geëxploiteerd en is er geen enkele reden waarom dergelijke werken niet
aan het publiek ter beschikking zouden kunnen worden gesteld,
bijvoorbeeld door ze op internet archieven te publiceren.
De koppeling met de dood van de auteur is ook zeer problematisch voor
het publiceren van archieven en in het bijzonder als het gaat om
tijdschriften en dergelijke. De koppeling van de beschermings-periode
aan de dood van de auteur is een blok aan het been als het gaat om het
conserveren van ons culturele erfgoed, terwijl daar maar een zeer gering
commercieel nut tegenover staat. "Bescherming" van alle werken tot 70
jaar na dood van de auteur is gewoonweg krankzinnig:
http://www.lessig.org/blog/archives/jason.txt
"Of the 187,280 books published in the U.S. from 1927-1946, only 4,267
are currently available from publishers at any price. In other words,
of the entire universe of books published in the United States that
are potentially affected by the retroactive 1976 extension, only 2.3
percent remain commercially available, while 183,013, or roughly
ninety-seven percent of those works, remain commercially dormant and
inaccessible."
Het is dan ook hoog tijd dat de beschermingsduur waaronder
auteursrechtelijke werken beschermd worden onder de loep worden genomen.
In de eerste plaats dient uit gegaan te worden van de datum van
publicatie en in de tweede plaats dient de standaard bescherming terug
gebracht te worden naar maximaal 20 jaar, waarbij rechthebbenden die
daar prijs op stellen desgewenst tegen een kostendekkende vergoeding
verlenging kunnen aanvragen, bijvoorbeeld in stappen van 20 jaar tot een
maximum van 80 jaar. Mits de rechthebbende dan ook moet zorgen dat het
werk tegen een redelijke prijs voor het publiek beschikbaar is
natuurlijk.
--::--
De tendens van heffingen via Stichtingen Thuiskopie, Reprorecht en SENA
in plaats van rechtstreekse exploitatie door auteurs schakelt de
marktwerking uit. Ook is het vreemd dat productie en distributie van
content aan elkaar gekoppeld zijn. Als KPN en de energiemaatschappijen
gedwongen worden om productie en distributie te ontkoppelen, waarom dan
niet in de content industrie?
De vraag is ook wat nu eigenlijk de belangrijkste rol is van content die
zonder betalen verspreid wordt. Vanuit het gezichtpunt van de industrie
bezien, is dat vrij duidelijk. Elke kopie is een stuk inkomsten derving
en aangezien de industrie de grootste lobby heeft, is dat ook het beeld
dat het meest gepromoot wordt.
Vanuit de artiest bezien is de situatie heel anders. Verreweg het gros
van de artiesten verdient vrijwel niets aan de verkoop van CDs. De
artiest heeft belang bij exposure. Zo verwoordt Janis Ian het:
http://www.janisian.com/article-internet_debacle.html
"in 37 years as a recording artist, I've created 25+ albums for major
labels, and I've *never once* received a royalty check that didn't show
I owed *them* money. "
"One other major point: in the hysteria of the moment, everyone is
forgetting the main way an artist becomes successful - exposure. Without
exposure, no one comes to shows, no one buys CDs, no one enables you to
earn a living doing what you love."
Daarom is het van groot belang marktwerking terug te brengen op het
niveau waar het hoort: op het podium. De macht die de industrie over de
media heeft zorgt voor een stuk verarming van de cultuur, omdat alleen
de meest lucratieve artiesten echt gepromoot worden. Heffingen houden
deze molen in stand, terwijl ze de artiest weinig opleveren. Daarom zou
het beter zijn de heffingen af te schaffen en in plaats daar van
artiesten betere kansen op exposure te geven, bij voorbeeld door
downloaden van muziek te promoten. Bijvoorbeeld door publieke omroep
zich te laten richten op onafhankelijke artiesten en ook hen exposure te
gunnen.
Nog een leuke quote van Ian:
"Costing me money? I don't pretend to be an expert on intellectual
property law, but I do know one thing. If a music industry executive
claims I should agree with their agenda because it will make me more
money, I put my hand on my walletand check it after they leave, just to
make sure nothing's missing."
Transparantie
Hoeveel wordt geinvesteerd in de ondersteuning van nieuw talent?
Hoeveel van de heffingen komt uiteindelijk bij de muzikant terecht?
Hoe is dit verdeeld naar:
- regio
- woonplaats
- inkomen
- Internationale situatie
- loskoppelen productie en distributie
- onafhankelijkheid muzici stimuleren
- Of heffingen of
- cd's, mp3 spelers, etc
- muziek in bedrijf
- foto kopieer heffing bedrijven
- TV in zaak
- podcasts particulieren
- er dient een transparant systeem te komen.
- televisie of radio in bedrijf -- openbare uitzending
http://www.auteursrecht.nl/auteursrecht/pagina.asp?pagkey=25267
"Als u één of meerdere televisietoestellen heeft waar u televisiebeelden
mee vertoont, bijvoorbeeld in de entree, wachtkamer of huiskamer van een
zorginstelling, dan is daar toestemming voor nodig van de auteurs. Ook
hiervoor geeft de Stichting Videma toestemming. U maakt de
televisieprogrammas immers openbaar."
Internationale petitie:
http://www.consumersdigitalrights.org/cms/petition_en.php
Janis Ian:
http://www.janisian.com/article-internet_debacle.html
"in 37 years as a recording artist, I've created 25+ albums for major
labels, and I've *never once* received a royalty check that didn't show
I owed *them* money."
"There is zero evidence that material available for free online
downloading is financially harming anyone. In fact, most of the hard
evidence is to the contrary."
" I am not saying copyrights are meaningless. I am objecting to the RIAA
spin that they are doing this to protect "the artists", and make us more
money. I am annoyed that so many records I once owned are out of print,
and the only place I could find them was Napster. Most of all, I'd like
to see an end to the hysteria that causes a group like RIAA to spend
over 45 million dollars in 2001 lobbying "on our behalf", when every
record company out there is complaining that they have no money."
"Costing me money? I don't pretend to be an expert on intellectual
property law, but I do know one thing. If a music industry executive
claims I should agree with their agenda because it will make me more
money, I put my hand on my wallet ... and check it after they leave,
just to make sure nothing's missing."
Advies reprorecht : De factuur van de Stichting Reprorecht betalen of
niet?
In deze periode hebben veel ondernemingen een factuur of een berekening
ontvangen van de Stichting Reprorecht. Door deze factuur of berekening
tracht de Stichting Reprorecht een vergoeding in rekening te brengen
voor het kopiëren van auteursrechtelijk beschermde werken. Dient deze
factuur of berekening te worden betaald?
De juridische basis vergoeding reprorecht
De factuur of berekening van de Stichting Reprorecht is gebaseerd op de
Auteurswet. Uitgangspunt van de Auteurswet is dat het kopiëren van
auteursrechtelijk beschermde werken zonder toestemming van de
auteursrechthebbende niet is toegestaan. In 1972 is op deze hoofdregel
een uitzondering geformuleerd, namelijk dat het binnen bedrijven en
instellingen is toegestaan om zonder toestemming te kopiëren, doch dat
dat daarvoor een vergoeding verschuldigd is. Dit is jarenlang een dode
letter geweest. Daarin is nu verandering gekomen door de wijziging van
de Auteurswet (wet van 28 maart 2002, in werking getreden op 1 februari
2003) waarin een nadere regeling wordt getroffen voor de incasso van
deze vergoedingen (artikel 16h tot en met 16m Auteurswet).
De Stichting Reprorecht is belast met de incasso van de vergoeding. De
hoogte van de vergoeding wordt bepaald aan de hand van het aantal
kopieën dat jaarlijks wordt gemaakt en het percentage dat daarvan
auteursrechtelijk bescherm en derhalve reprorechtplichtig is.
Slechts kopieën van artikelen in een dag-, nieuws- of weekblad of
tijdschrift of een klein gedeelte van een boek zijn reprorechtplichtig.
Niet reprorechtplichtig zijn bijvoorbeeld kopieën van interne notas,
brieven, rapporten of verslagen en kopieën voor privé-gebruik.
Vaststelling Vergoeding
Op grond van de gewijzigde Auteurswet dienen gebruikers zelf opgave te
doen van het kopieervolume. De Stichting Reprorecht heeft zelf al een
schatting gemaakt van het totaal aantal kopieën en het percentage dat
reprorechtplichtig is, volgens de Stichting Reprorecht om de
administratieve last tot een minimum te beperken. De Stichting
Reprorecht verzoekt om de juistheid te verifiëren en zonodig opgave te
doen van het werkelijke kopieervolume. Daarna wordt een factuur
toegezonden.
De opgaveverplichting geldt niet indien per jaar minder dan 50.000
kopieën worden gemaakt. In dat geval maakt de Stichting Reprorecht een
schatting van het kopieervolume en het reprorechtplichtige percentage en
verzendt direct een factuur.
De schatting is gebaseerd op de veronderstelling dat elk bedrijf in een
bepaalde branche en met een bepaald aantal werknemers hetzelfde aantal
kopieën maakt. Op basis van deze veronderstelling ontvangen bedrijven
een branchespecifieke berekening of factuur gebaseerd op de gegevens
zoals geregistreerd bij de Kamer van Koophandel en Fabrieken. De
verschuldigde vergoeding per reprorechtplichtige kopie bedraagt 0,045.
Er kunnen vraagtekens worden geplaatst bij de handelwijze van de
Stichting Reprorecht. De systematiek die de Stichting Reprorecht
hanteert lijkt willekeurig en is in ieder geval niet afgestemd op de
individuele situatie van een onderneming. Ook ondernemingen die
bijvoorbeeld geen kopieerapparaat hebben, ontvangen een factuur of
berekening. De Stichting baseert haar schattingen op een onderzoek van
Veldkamp/NIPO naar het kopieergedrag bij ondernemingen. Voor dit
onderzoek zijn slechts tien branches en 3000 respondenten benaderd,
waardoor het niet goed mogelijk is om een objectief beeld te verkrijgen.
Onduidelijk is of het onderzoek representatief is en op welke wijze het
is uitgevoerd. Daarvoor zal het onderzoeksrapport en de onderliggende
stukken nader bestudeerd moeten worden.
Ook MKB-Nederland is van mening dat de Stichting Reprorecht beter,
nauwkeuriger en individueler had moeten bepalen welk volume en
reprorechtplichtig percentage van toepassing is op de desbetreffende
bedrijven.
De Stichting Reprorecht verdeelt de vergoeding onder de makers van de
werken (de uitgevers). Er kan ook voor worden gekozen om rechtstreeks
aan de maker te voldoen.
Overeenkomst
De Stichting Reprorecht presenteert de berekening of factuur als een
dwingende aanslag of heffing. Dat is misleidend. De factuur of
berekening is slechts een aanbod om een overeenkomst aan te gaan over de
hoogte van de verschuldigde vergoeding. Op dit aanbod heeft de Stichting
Reprorecht haar algemene voorwaarden van toepassing verklaard. Deze
voorwaarden zijn te vinden op de internetsite van de Stichting
Reprorecht (www.reprorecht.nl). Door binnen de gestelde termijn de
factuur te betalen, de berekening te accepteren of geen bezwaar te maken
tegen de berekening, wordt het aanbod met de algemene voorwaarden
aanvaard en komt met terugwerkende kracht tot 1 februari 2003 een
overeenkomst voor onbepaalde tijd tot stand.
De algemene voorwaarden bepalen dat de overeenkomst slechts schriftelijk
kan worden opgezegd met inachtneming van de opzegtermijn van tenminste 3
maanden tegen het einde van het kalenderjaar. Voorts wordt de
mogelijkheid van verrekening of opschorting van betaling uitgesloten en
wordt aan de betalingsplichtige de verplichting opgelegd tot het
verlenen van medewerking aan het vaststellen van de hoogte van de
vergoeding door de Stichting Reprorecht. Zodra de hoogte van de
vergoeding is vastgesteld, geldt die voor het gehele kalenderjaar
ongeacht of gedurende het jaar de situatie van de betalingsplichtige
wijzigt. Voorts is de betalingsplichtige van rechtswege in verzuim
indien niet binnen de gestelde termijn van dertig dagen wordt betaald.
De Stichting Reprorecht kan alsdan administratiekosten, wettelijke rente
en buitengerechtelijke en gerechtelijk incassokosten van minimaal 15% in
rekening brengen.
Bezwaar
De betalingsplichtige kan schriftelijk bezwaar maken tegen de factuur of
berekening. De volgende gronden van bezwaar zijn denkbaar:
De berekening van de Stichting Reprorecht is incorrect vanwege:
Onjuiste branche indeling
Onjuiste grootteklasse werknemers
Onjuist jaarlijks kopieervolume
Kopieervolume is nihil omdat er geen kopieerapparaat aanwezig is
Met de rechthebbende is overeengekomen dat de vergoeding rechtstreeks
aan hem zal worden voldaan
De makers of diens rechtsverkrijgende hebben afstand gedaan van het
recht op vergoeding
De bezwaartermijn is 30 dagen na ontvangst van de factuur. Indien het
bezwaar inhoudt dat de berekening van de Stichting Reprorecht niet
correct is en er een opgave is gedaan van de juiste gegevens, zal de
Stichting een nieuwe (bindende) berekening opstellen.
Om te voorkomen dat de algemene voorwaarden van de Stichting Reprorecht
op de overeenkomst van toepassing zijn, dient tevens bezwaar te worden
gemaakt tegen toepassing van de algemene voorwaarden. De Stichting
Reprorecht zal zich dan niet op haar algemene voorwaarden kunnen
beroepen.
De consequentie van het niet betalen van de factuur of het niet
accepteren van de berekening, is dat het niet (meer) is toegestaan om
reprorechtplichtige kopieën te maken. Aan het wettelijke vereiste dat er
een vergoeding wordt betaald, wordt dan immers niet voldaan. Indien er
desondanks reprorechtplichtige kopieën worden gemaakt, kan er sprake
zijn van een overtreding van de Auteurswet en een inbreuk op de
auteursrechten van de maker van het gekopieerde werk, met alle gevolgen
van dien.
Conclusie/Advies
De berekening van de Stichting Reprorecht is gebaseerd op de Auteurswet.
Tegen het feit dat er een vergoeding afgedragen dient te worden indien
reprorechtplichtige kopieën worden gemaakt, kan weinig worden
ondernomen. Dat is met zoveel woorden opgenomen in de Auteurswet. Tegen
de wijze van uitvoering van deze regeling door de Stichting Reprorecht
kan wel actie worden ondernomen.
Indien de factuur of berekening onjuist is, dient binnen 30 dagen na
ontvangst bezwaar worden gemaakt tegen de hoogte van de factuur of
berekening, de willekeurige wijze waarop die is vastgesteld, de indeling
in een branche of werknemersklasse, alsmede tegen de toepassing van de
algemene voorwaarden. Indien een factuur is ontvangen, dient betaling te
worden opgeschort. Vanwege de ingewikkelde constructie die door de
Stichting Reprorecht is gekozen en het risico dat er alsnog een
overeenkomst tot stand komt, is van groot belang dit bezwaar zorgvuldig
op te stellen en te formuleren.
Indien het door de Stichting Reprorecht opgegeven kopieervolume en het
reprorechtplichtig percentage daarvan, alsmede de branche en
werknemersklasse juist is, zal het veelal weinig zinvol zijn om tegen de
berekening of factuur bezwaar te maken. De factuur dient dan voldaan te
worden. Wel adviseer ik in ieder geval binnen 30 dagen na ontvangst in
de begeleidende brief bezwaar te maken tegen de toepassing van de
algemene voorwaarden.
Voor meer informatie:
Mr Robin Horstman
----
Misschien iets voor jou:
http://www.horeca.org/smartsite.dws?id=40848
-- Woerden, 14 oktober 2005 - Onder de titel Hospitality Music stelt
Koninklijk Horeca Nederland op haar website en op CDs en DVDs een
collectie van 5.000 muzieknummers beschikbaar voor haar aangesloten
leden die volledig Buma- en SENA-rechtenvrij zijn. Als de ondernemer
uitsluitend deze muziek ten gehore brengt hoeven er geen auteursrechten
meer afgedragen te worden. Koninklijk Horeca Nederland biedt haar leden
hiermee een alternatief om geen auteursrechten te betalen.
Tegelijkertijd hebben Koninklijk Horeca Nederland en Buma/Stemra de
bestaande overeenkomst met 1 jaar verlengd waardoor leden die wel
beschermde muziek ten gehore brengen tegen korting auteursrechten
afdragen aan Buma/Stemra.
Koninklijk Horeca Nederland is verheugd haar leden rechtenvrije muziek
te kunnen aanbieden. Wij strijden al jaren tegen het uitdijen van
organisaties die aanspraak maken op auteursrechten en die de horeca als
melkkoe gebruiken, aldus Jeu Claes, directeur van Koninklijk Horeca
Nederland. Buma/Stemra heeft zich altijd opgesteld als een monopolist
waarmee niet te onderhandelen valt. Eerder hebben we dezelfde
heffingstructuur als de SENA-regeling voorgesteld aan Buma: een
lumpsumregeling met 1 factuur en daardoor een enorme administratieve
lastenverlichting. Onze leden en SENA zijn zeer tevreden met deze
regeling.Buma/Stemra wilde hier niet over praten, waarna wij op zoek
zijn gegaan naar alternatieven.
De rechtenvrije muziek van Hospitality Music bestaat uit grofweg 4
categorieën zoals populair, klassieke muziek, bewerkingen van bekende
nummers en speciaal voor dit doel gemaakte muziek. Behalve de klassiek
muziek is het genre ook eigentijds en het meest geschikt voor
restaurants, snackbars, kleinere hotels, vergaderbedrijven met
avondfunctie, deelruimtes van grotere hotels en in sommige
toeristisch-recreatieve bedrijven zoals bijv. saunas. Wanneer
aangesloten leden besluiten alleen rechtenvrije muziek ten gehore te
brengen, besparen bijv. restaurants 438, - tot ongeveer 1000, - per
jaar.
Via de website www.hospitalitymusic.nl kunnen de leden van Koninklijk
Horeca Nederland vanaf eind november zonder voorwaarden alle 5.000
muzieknummers, onderverdeeld in bovengenoemde genres, gratis downloaden.
De muziek kan ook tegen kostprijs op CD en DVD besteld worden. Daarnaast
kunnen via de website samples van de diverse genres worden beluisterd.
Koninklijk Horeca Nederland verwacht een verscherpte controle door Buma
en SENA bij de bedrijven die meedoen. Buma en SENA stellen dat als
ondernemers het contract met Buma en SENA opzeggen, zij geen beschermde
muziek in de publieke ruimten ten gehore mogen brengen. Koninklijk
Horeca Nederland zal dit zorgvuldig naar de leden communiceren.
Overigens verwacht Koninklijk Horeca Nederland dat, gezien de kwaliteit
en breedte van het aanbod van Hospitality Music, dit voor veel bedrijven
geen probleem zal opleveren.
---
Wiebe van der Worp wrote:
> Arend Lammertink wrote:
>
>> Eigenlijk zou je dan gelijk die belachelijke copieerheffing die men
>> het
>> MKB door de strot gedrukt heeft aan de kaak moeten stellen...
>
>
>
> Zelf een petitie starten tegen Sena en Reprorecht? Ik had het op de
> site ook al even genoemd. Het MKB hebben we ook hard nodig achter ons.
Eigenlijk helemaal geen gek idee. Best kans dat veel mkb-ers balen van
die kosten. Wat dat betreft is het ook heerlijk in de horeca. Daar moet
je dik dokken als je muziek wil afspelen, ook als het om klassieke
muziek gaat die al lang in het publieke domein zit.
Ik denk overigens wel dat er dan iets beter na gedacht moet worden over
de eventuele petitie, ipv alleen een stelling poneren.
In lijn met de reactie van Jeroen zou gedacht kunnen worden aan het
vragen om openheid van zaken aan de kamer. Laat de kamer maar eens
vragen naar duideljkheid rond de geldstromen in het copyright-heffingen
circuit.
Verder moet bij een petitie duidelijkheid gegeven worden over wat er met
de e-mail adressen gebeurt. Je kunt op z'n minst vragen of je af en toe
een mailtje mag sturen om mensen op de hoogte te houden...
-- Arend --
---
Het leeft iig wel bij horeca NL:
http://www.hospitalitymusic.nl/smartsite.dws?id=40746
http://www.horeca.org/
Verrek, dat is nog hot:
http://www.horeca.org/smartsite.dws?id=40848
Buma en SENA vrije muziek voor de horeca
Woerden, 14 oktober 2005 - Onder de titel Hospitality Music stelt
Koninklijk Horeca Nederland op haar website en op CDs en DVDs een
collectie van 5.000 muzieknummers beschikbaar voor haar aangesloten
leden die volledig Buma- en SENA-rechtenvrij zijn. Als de ondernemer
uitsluitend deze muziek ten gehore brengt hoeven er geen auteursrechten
meer afgedragen te worden. Koninklijk Horeca Nederland biedt haar leden
hiermee een alternatief om geen auteursrechten te betalen.
Tegelijkertijd hebben Koninklijk Horeca Nederland en Buma/Stemra de
bestaande overeenkomst met 1 jaar verlengd waardoor leden die wel
beschermde muziek ten gehore brengen tegen korting auteursrechten
afdragen aan Buma/Stemra.
Koninklijk Horeca Nederland is verheugd haar leden rechtenvrije muziek
te kunnen aanbieden. Wij strijden al jaren tegen het uitdijen van
organisaties die aanspraak maken op auteursrechten en die de horeca als
melkkoe gebruiken, aldus Jeu Claes, directeur van Koninklijk Horeca
Nederland. Buma/Stemra heeft zich altijd opgesteld als een monopolist
waarmee niet te onderhandelen valt. Eerder hebben we dezelfde
heffingstructuur als de SENA-regeling voorgesteld aan Buma: een
lumpsumregeling met 1 factuur en daardoor een enorme administratieve
lastenverlichting. Onze leden en SENA zijn zeer tevreden met deze
regeling.Buma/Stemra wilde hier niet over praten, waarna wij op zoek
zijn gegaan naar alternatieven.
De rechtenvrije muziek van Hospitality Music bestaat uit grofweg 4
categorieën zoals populair, klassieke muziek, bewerkingen van bekende
nummers en speciaal voor dit doel gemaakte muziek. Behalve de klassiek
muziek is het genre ook eigentijds en het meest geschikt voor
restaurants, snackbars, kleinere hotels, vergaderbedrijven met
avondfunctie, deelruimtes van grotere hotels en in sommige
toeristisch-recreatieve bedrijven zoals bijv. saunas. Wanneer
aangesloten leden besluiten alleen rechtenvrije muziek ten gehore te
brengen, besparen bijv. restaurants 438, - tot ongeveer 1000, - per
jaar.
Via de website www.hospitalitymusic.nl kunnen de leden van Koninklijk
Horeca Nederland vanaf eind november zonder voorwaarden alle 5.000
muzieknummers, onderverdeeld in bovengenoemde genres, gratis downloaden.
De muziek kan ook tegen kostprijs op CD en DVD besteld worden. Daarnaast
kunnen via de website samples van de diverse genres worden beluisterd.
Koninklijk Horeca Nederland verwacht een verscherpte controle door Buma
en SENA bij de bedrijven die meedoen. Buma en SENA stellen dat als
ondernemers het contract met Buma en SENA opzeggen, zij geen beschermde
muziek in de publieke ruimten ten gehore mogen brengen. Koninklijk
Horeca Nederland zal dit zorgvuldig naar de leden communiceren.
Overigens verwacht Koninklijk Horeca Nederland dat, gezien de kwaliteit
en breedte van het aanbod van Hospitality Music, dit voor veel bedrijven
geen probleem zal opleveren.
--
http://www.auteursrecht.nl/auteursrecht/pagina.asp?pagnaam=links
Nederlandse organisaties voor auteursrecht en naburige rechten
BREIN Stichting Bescherming Rechten Entertainmentindustrie Nederland.
Brein treedt namens de aangeslotenen op tegen misbruik van auteurs- en
naburige rechten (= piraterij). Zij ontwikkelt beleid ten aanzien van
optreden tegen piraterij en geeft voorlichting aan pers, overheid en
publiek.
Buma/Stemra
Buma/Stemra behartigt de belangen van componisten, tekstdichters en
muziekuitgevers in Nederland op het gebied van muziekauteursrecht.
Vrijwel alle componisten, tekstdichters en muziekuitgevers in Nederland
(bijna 13.000) zijn rechtstreeks aangesloten bij Buma/Stemra. Door
internationale samenwerking behartigt Buma/Stemra de belangen van een
veelvoud daarvan. Buma/Stemra int gelden bij gebruik van muziek voor de
aangesloten leden en keert deze aan hen uit.
Cedar
Het gemeenschappelijke facilitaire bedrijf van een groot aantal
organisaties die actief zijn op het terrein van de exploitatie van
auteurs- en aanverwante rechten.
IRDA
IRDA incasseert en verdeelt geld voor/aan uitvoerende kunstenaars
(bijvoorbeeld geld van de Stichting Leenrecht en de Stichting De
Thuiskopie).
Musicopy (voorheen Stichting Bladmuziek)
Opgericht om de belangen te behartigen van componisten, tekstdichters en
muziekuitgevers m.b.t. het verveelvoudigen en openbaar maken van
bladmuziek.
NORMA
NORMA behartigt de belangen van alle uitvoerende kunstenaars. Zo
incasseert en verdeelt zij geld voor/aan uitvoerenden (bijvoorbeeld geld
van de Stichting Leenrecht en de Stichting De Thuiskopie).
Stichting SEKAM en Stichting SEKAM VIDEO
De stichting Sekam behartigt de belangen van binnen en buitenlandse
film- en televisieproducenten, vooral bij de kabeldoorgifte van op
televisie uitgezonden producties. De stichting SEKAM VIDEO doet
hetzelfde voor het aandeel van producenten in de thuiskopievergoeding,
of voor de video uitleenvergoeding die door bibliotheken wordt betaald.
SENA
Belast met de uitvoering van de Wet op de Naburige Rechten. SENA, de
Stichting ter Exploitatie van Naburige Rechten, int de vergoedingen voor
het gebruik van (op cd's en dergelijke vastgelegde) muziek en verdeelt
deze gelden onder platenproducenten en uitvoerende kunstenaars. SENA is
opgericht op initiatief van belangenorganisaties van
geluidsdragerproducenten en van uitvoerende kunstenaars.
Stichting Beeldrecht
Auteursrechtenorganisatie voor beeldende kunstenaars. Kunstenaars hebben
auteursrecht op hun werk. Beeldrecht is opgericht in 1977 en
vertegenwoordigt zowel Nederlandse als buitenlandse kunstenaars (en hun
erfgenamen).
Stichting Burafo
Auteursrechtenorganisatie voor fotografen. De afdeling rechtshulp
ondersteunt aangesloten fotografen bij auteursrechtkwesties. Bovendien
verdeelt BURAFO collectieve gelden die betrekking hebben op
kabeldoorgifte van tv, de thuiskopie-regeling en het leenrecht.
Stichting Foto Anoniem
Doel: gebruikers van fotografie te helpen bij het traceren van
fotografen, zodat toestemming kan worden gevraagd voor gebruik. Als een
fotograaf niet te traceren is, kan de stichting een vrijwaring afgeven.
Stichting Leenrecht
Organisatie die door de overheid is belast met de uitvoering van de
auteursrechtelijke leen- en verhuurrechtregeling. En zodoende ook met de
incasso en verdeling van gelden voor het uitlenen van beschermde werken
en als rechthebbenden dat wensen voor de verhuur van werken.
Stichting LIRA
Beheert de rechten van schrijvers, bewerkers en vertalers van literaire,
literair-dramatische en muzikaal-dramatische werken. Bijvoorbeeld
rechten die verbonden zijn aan het gebruik van tv-series en films,
toneelstukken, hoorspelen, gedichten en muziekdrama.
Stichting Nieuwswaarde
Verdeelt de vergoedingen voor het uitlenen, kopiëren en thuiskopiëren
van journalistieke werken. Bij Nieuwswaarde zijn journalisten en
programmamakers aangesloten.
Stichting PRO
Doel van PRO, de Stichting Publicatie- en Reproductierechten
Organisatie: het inrichten van een collectieve
auteursrechtenadministratie voor uitgevers en hun auteurs. Stichting PRO
is opgericht door het Nederlands Uitgeversverbond. Het gaat om
auteursrechten die moeilijk individueel zijn uit te oefenen, zoals het
leenrecht en rechten voortkomend uit de readerregeling.
Stichting Reprorecht
Voor het kopiëren van korte gedeelten uit beschermde geschriften is een
vergoeding verschuldigd aan deze stichting, die is opgericht door
uitgevers en auteurs.
Stichting SCRIO
Auteursrechtenorganisatie voor de verdeling van collectieve rechten van
illustratoren en ontwerpers. Collectieve rechten zijn rechten die
krachtens de Auteurswet worden geïnd door daartoe bij de wet ingestelde
organisaties, zoals Stichting Leenrecht, Stichting Reprorecht en
Stichting de Thuiskopie.
Stichting de Thuiskopie
Door de overheid aangewezen om de thuiskopieregeling uit te voeren. Deze
regeling is een financiële compensatie voor het thuiskopiëren, dat op
grote schaal plaatsvindt.
Vevam
Hierbij zijn schrijvers, regisseurs en producenten van films en
tv-producties aangesloten die een aantal rechten aan de vereniging
overdragen. VEVAM incassert en verdeelt bijvoorbeeld vergoedingen voor
kabeldoorgifte van films en tv-programma's en het filmersaandeel van de
thuiskopievergoeding.
Videma
Videma is de schakel tussen producenten van bewegend beeld (zoals
televisie en film) en diegene die dit wil vertonen in het openbaar,
bijv. in een zorginstelling of café. Videma regelt voor de vertoners
vergunningen en vergoedingen zodat ze legaal films en televisie kunnen
vertonen en de rechthebbenden betaald krijgen.
Stichting de Visuelen.
Samenwerkingsverband tussen de Stichtingen Beeldrecht, Burafo en SCRIO.
De Stichting informeert over diverse rechten voor beeldmakers.
---------
http://www.horeca.org/smartsite.dws?id=36817
SENA stuurt facturen 2005 naar niet-leden
Eind juli is SENA begonnen met het versturen van facturen voor
achtergrond- en/of amusementsmuziek naar niet-leden van Koninklijk
Horeca Nederland.
Niet-leden betalen ander tarief dan leden
Koninklijk Horeca Nederland heeft voor haar leden een lumpsum afspraak
gemaakt met SENA voor 2005. Dit betekent dat leden die zich hiervoor
tijdig hebben opgegeven bij Koninklijk Horeca Nederland niet meer
individueel worden gefactureerd door SENA, maar aan Koninklijk Horeca
Nederland een heffing betalen op basis van het bedrijfstype.
Ledentarieven 2005
Bedrijfstype
Bedrag
DISCOTHEEK
990,-
ZAALBEDRIJF
275,-
HOTEL (>25 kamers)
275,-
HOTEL (t/m 25 kamers)
225,-
CAFE/BAR
225,-
RESTAURANT
200,-
CAFETARIA
135,-
Als u geen lid bent van Koninklijk Horeca Nederland, betaalt u de
algemene tarieven direct aan SENA. Deze zijn gebaseerd op het type
muziek dat u in uw horecabedrijf ten gehore brengt (achtergrond- en/of
amusementsmuziek), het aantal vierkante meters en (bij amusementsmuziek)
het aantal openstellingen.
===
http://www.horeca.org/smartsite.dws?id=22280
-------------------
http://www.nieuwsbank.nl/inp/1999/05/0528F149.htm
Zoetermeer, 28 mei 1999
Persbericht P-12 , afd. Communicatie, tel. (079) 368 07 19
Horeca furieus over absurd hoge SENA-aanslagen
Het bedrijfschap Horeca en Catering is furieus over de aanslagen die
horecaondernemers opgelegd krijgen van de SENA (Stichting ter
Exploitatie van de Naburige Rechten). Nadat de SENA vorig jaar de
onderhandelingen over de tarieven met het Bedrijfschap had afgebroken en
een verhoging van meer dan 50% aankondigde, blijkt nu uit de aanslagen
dat de bedragen absurd hoog en in vele gevallen zelfs verveelvoudigd
zijn. Zo is het minimumtarief verhoogd van f 26,- tot f 425,-. Ook zijn
er snackbars en cafés die opeens voor meer dan f 1000,- worden
aangeslagen.
Het Bedrijfschap vindt dat de SENA met de beste wil van de wereld niet
kan spreken over een billijke vergoeding in de zin van de wet. Met
andere woorden: de SENA factureert veel meer dan waarop zij volgens de
wet aanspraak kan maken. Het Bedrijfschap adviseert de ondernemers dan
ook hetzelfde bedrag te betalen als vorig jaar, omdat hierover wel de
wettelijk vereiste overeenstemming bestond. Inmiddels heeft het
Bedrijfschap de SENA schriftelijk verzocht deze praktijken te staken.
De Wet Naburige Rechten regelt de betalingen voor musici en
platenproducenten, van wie in het openbaar platen en cd's ten gehore
worden gebracht.
==::==
http://www.cedar.nl/vacatures.html
CEDAR BV (Centrum voor Dienstverlening Auteurs- en aanverwante Rechten)
verleent diensten aan zeven auteursrechtorganisaties. Deze organisaties
zijn werkzaam op het gebied van het auteursrecht ten behoeve van
schrijvers (LIRA), journalisten (Nieuwswaarde), er zijn organisaties
betreffende het kopiëren van geschriften en beeld- en geluidsdragers
(Reprorecht, PRO, en Musicopy), betreffende het uitlenen van boeken,
cd's, video's en cd-rom's (Leenrecht) en betreffende het privékopieren
op beeld- en geluidsdragers (De Thuiskopie). Bij CEDAR werken 60
personen die ieder werkzaam zijn voor één of meer stichtingen.
CEDAR BV is gevestigd in het kantoor "Gemini" te Hoofddorp.
========
http://www.pc-active.nl/nl/43201160ed522#a432011613b1da
PC-Active vs. Stichting de Thuiskopie
Stichting de Thuiskopie heeft eerder dit jaar een in beslag genomen
partij blanco dvd';s aangeboden aan diverse Nederlandse handelaren.
Daarmee handelt de organisatie, die door de overheid in het leven is
geroepen om de wettelijke heffing op lege cd's en dvd's te beheren en te
verdelen, zelf in strijd met de wet. Het nieuwste nummer van het
computertijdschrift PC-Active, dat vanaf 15 september in de winkel ligt,
gaat uitgebreid in op deze zaak. Zoals de Stichting zelf in een e-mail
aan PC-Active bevestigt, is de partij dvd's eerder in beslag genomen bij
een handelaar die nog boetes had openstaan. De Stichting bood deze
partij vervolgens aan andere handelaren aan, wat op gespannen voet staat
met de Nederlandse wetgeving. In beslag genomen goederen vallen namelijk
onder beheer van de Dienst Domeinen. Deze onder het Ministerie van
Financiën vallende organisatie zorgt voor de verkoop ervan en heeft
hierop het wettelijk monopolie. Stichting de Thuiskopie heeft als
privaatrechtelijke organisatie net zo weinig recht om over in beslag
genomen goederen te beschikken als elke burger. Naar aanleiding van deze
gang van zaken heeft PC-Active dan ook aan Minister Donner opheldering
gevraagd. Het complete artikel over de Stichting de Thuiskopie vindt u
in het oktobernummer van PC-Active, nu te koop in de winkel.
Inmiddels heeft een aantal PC-Active lezers een website in het leven
geroepen waarbij iedereen zich tegen de werkwijze van Stichting de
Thuiskopie kan uitspreken. Al meer dan 300 mensen hebben de petitie
ondertekend. De bedoeling is om de lijst aan te bieden bij Minister
Donner.
=========
http://www.wegmetdestichting.nl/whatis.php
Waarom deze petitie?
Kort gezegd omdat wij het volkomen oneens zijn met de werkwijze van
Stichting de Thuiskopie. Deze stichting int namens het Ministerie van
Justitie heffingen op beschrijfbare media zoals CD-R(W) en DVD+/-R(W)
(en straks misschien zelfs mp3 spelers en DVD-recorders met harde
schijf). Deze heffingen worden geheven omdat consumenten de media zouden
kunnen gebruiken om thuiskopieën te maken van muziek of films.
Natuurlijk vinden wij dat de artiesten voor hun werk gecompenseerd
moeten worden. Laat dat duidelijk zijn. Maar om dan maar lukraak
beschrijfbare media te gaan belasten met onevenredig hoge bedragen is
gewoon belachelijk. Toch is dat precies wat de Stichting doet. Dat het
medium helemaal niet voor het maken van een thuiskopie wordt gebruikt,
maar voor bijvoorbeeld een back-up, doet er blijkbaar niet toe.
De feiten
Het computertijdschrift PC-Active doet al enkele maanden onderzoek naar
het doen en laten van de Stichting. Daaruit komen een aantal schokkende
feiten rollen:
De Stichting houdt niet van pottekijkers
Pogingen van PC-Active om bij de Stichting zelf en bij verschillende
ministeries de precieze cijfers te achterhalen liepen uit op niets. De
overheid heeft het innen van de heffingen gedelegeerd aan de Stichting.
Maar blijkbaar is het innen van die heffing geen overheidstaak, dus is
de Wet Openbaarheid van Bestuur niet van toepassing. En dus zullen we
waarschijnlijk nooit te weten komen wat er met ons geld gebeurt.
De Stichting houdt niet van wat zij noemt "illegale import"
De Stichting stelt het niet op prijs als men beschrijfbare media over de
grens (vooral Duitsland is erg populair) gaat kopen om zo de heffingen
te ontduiken. Ze verwachten dan dat die import bij hun wordt gemeld,
zodat ze alsnog de heffing kunnen innen. Het gekke is alleen, dat import
vanuit EU landen eigenlijk helemaal geen import is. De Stichting heeft
dus helemaal het recht niet om zich daarmee te bemoeien. In een
rechtzaak tegen Opus, een Duitse importeur van beschrijfbare media,
heeft de Stichting dan ook bakzeil gehaald.
20% van de heffing gaat direct terug naar de producenten van
beschijfbare media
Leden van de Stichting Overlegorgaan Blaco Informatiedragers (STOBI,
belangenbehartiger van producenten en importeurs van beschrijfbare
media) krijgen 20% van de heffingen direct weer teruggestort. Dit is
oneerlijk. Zo 'verplicht' men dus producenten en importeurs lid te
worden van STOBI. En zo moeten ze wel mee werken aan de praktijken van
Stichting de Thuiskopie. Doen ze dat niet, dan lopen ze een hoop geld
mis. Verder vraagt STOBI een entreegeld van 15.000,- plus een
jaarlijkse contributie van 7.500,-. Fraaie manier om de kleinere
handelaren uit de markt te werken.
15% gaat naar het Thuiskopiefonds
Het Thuiskopiefonds, een fonds voor 'de realisering van projecten van
sociale en/of culturele aard die de Nederlandse audiovisuele en/of
muziekcultuur in de breedste zin kunnen bevorderen', ontvangt 15% van de
heffingen. Op de vraag wat er door dat fonds dan zoal wordt
gesubsidieerd, kreeg PC-Active wederom geen antwoord.
De Stichting en haar overlegorganen en comissies werken ook niet voor
niks
Natuurlijk wil men bij de Stichting, haar overlegorgaan Stichting
Onderhandelingen Nationale Thuiskopievergoedig (SONT, bemiddelt tussen
STOBI en Stichting de Thuiskopie) en de diverse adviescommissies ook
zijn brood verdienen. Die stichtingen en commissies zijn dus ook niet
gratis en die worden ook allemaal betaald van de heffingen. Inmiddels is
dus al bijna de helft van het geld verdwenen. En dan hebben de
artiesten, voor wie de heffingen uiteindelijk bedoeld zijn, nog geen
cent gezien.
De Stichting probeert in beslag genomen media te verkopen
De Stichting heeft enkele maanden geleden geprobeerd een partij in
beslag genomen beschrijfbare DVD's door te verkopen. Ook hier klopt er
weer iets niet. In beslag genomen waar valt namelijk onder de Dienst
Domeinen. En de Dienst Domeinen is dus ook de enige die in beslag
genomen waar eventueel mag doorverkopen. Ze zijn bij de Stichting dus
niet alleen onredelijk, maar ook nog eens illegaal bezig.
De Stichting wil ook heffingen op mp3 spelers en DVD-recorders met harde
schijf
Onlangs bleek dat de Stichting eerdere plannen om heffingen op mp3
spelers en DVD-recorders met harde schijf te gaan innen, weer uit de
ijskast heeft gehaald. Voor DVD-recorders met harde schijf wordt een
bedrag genoemd van 0,60 per GB. Voor mp3 spelers heeft men het over
'een percentage' van de consumentenprijs. Dit gaat nergens over. Iemand
die bijvoorbeeld zijn via iTunes gekochte muziek op zijn iPod zet heeft
al betaald voor dat thuiskopierecht, dus is het volstekt onzinnig om op
die iPod zelf ook nog eens een heffing te moeten betalen. Wat zullen ze
hierna bedenken? De gewone harde schijf? Daar kun je immers ook
auteursrechtelijk beschermd materiaal op zetten...
Update: Het lijkt erop dat deze heffingen inderdaad ingevoerd gaan
worden per 1 januari aanstaande. De precieze bedragen worden maandag 7
november bekend gemaakt.
De heffingen
Voor de volledigheid is hier een overzicht opgenomen van de heffingen op
verschillende media. De Stichting noemt deze bedragen bescheiden. Wij
vinden bespottelijk een betere term.
Medium Heffing per stuk* Prijs per stuk** Percentage
heffing
CD-R 700 MB 0,14 0,80 17,5%
DVD-R 4,7 GB 0,60 1,60 37,5%
DVD+R 4,7 GB 0,40 1,30 30,8%
* Bron: Stichting de Thuiskopie
** Bron: wehkamp.nl; media van het merk Imation, verkocht per 10 stuks;
peildatum 17 oktober 2005
De heffingen op herschrijfbare media zijn dezelfde als die op eenmalig
beschrijfbare media. Voor Dual Layer DVD+/-R is de heffing het dubbele
van die op enkellaags varianten.
De reden dat op DVD-R meer heffing zit dan op DVD+R is dat volgens de
Stichting DVD+R en de bijbehorende hardware beter te beveiligen is tegen
het maken van ongeoorloofde kopieën. Ook hier plaatsen wij onze
vraagtekens bij. Temeer omdat Philips (een van de grote namen achter
DVD+R) ook lid is van STOBI.
Mocht bovenstaande informatie nog niet genoeg zijn, dan kunt u hier meer
informatie op welke wetten bovenstaande allemaal gebasseerd is.
===
http://www.gelegaliseerdediefstal.nl/
GELEGALISEERDE DIEFSTAL.NL
Uit diverse mediaberichten blijkt dat de Stichting Thuiskopie voornemens
is om iPOD's en andere vormen van elektronische afspeelapparatuur te
gaan belasten met een zogenaamde thuiskopie-heffing. Dit is een
vergoeding die een consument betaalt aan de Stichting Thuiskopie voor
het in huiselijk verband afspelen van auteursrechtelijk beschermde
werken. Hoewel geen overheidsorganisatie, is de Stichting Thuiskopie
gerechtigd om dat te doen op grond van artikel 16 van de auteurswet:
Artikel 16c
1. Als inbreuk op het auteursrecht op een werk van letterkunde,
wetenschap of
kunst wordt niet beschouwd de verveelvoudiging welke beperkt blijft tot
enkele exemplaren en welke uitsluitend dient tot eigen oefening, studie
of
gebruik van de natuurlijke persoon die zonder direct of indirect
commercieel
oogmerk de verveelvoudiging vervaardigt of tot het verveelvoudigen
uitsluitend
ten behoeve van zichzelf opdracht geeft.
2. Voor het reproduceren, bedoeld in het eerste lid, is de fabrikant of
de
importeur van een voorwerp dat bestemd is om een werk ten gehore te
brengen,
te vertonen of weer te geven ten behoeve van de maker of diens
rechtverkrijgenden een billijke vergoeding verschuldigd.
Artikel 16d
1. De betaling van de in artikel 16c bedoelde vergoeding dient te
geschieden
aan een door Onze Minister van Justitie aan te wijzen, naar zijn oordeel
representatieve rechtspersoon, die belast is met de inning en de
verdeling van
deze vergoeding overeenkomstig een reglement, dat is opgesteld door deze
rechtspersoon, en dat is goedgekeurd door het College van Toezicht,
bedoeld
in de Wet toezicht collectieve beheersorganisaties auteurs- en naburige
rechten. In aangelegenheden betreffende de inning en vergoeding
vertegenwoordigt deze rechtspersoon de makers of hun rechtverkrijgenden
in
en buiten rechte.
Artikel 16e
1. De hoogte van de in artikel 16c bedoelde vergoeding wordt vastgesteld
door
een door Onze Minister van Justitie aan te wijzen stichting waarvan het
bestuur
zodanig is samengesteld dat de belangen van de makers of hun
rechtverkrijgenden
en de ingevolge artikel 16c, tweede lid, betalingsplichtigen op
evenwichtige
wijze worden behartigd. De voorzitter van het bestuur van deze stichting
wordt
benoemd door Onze Minister van Justitie.
Kortgezegd betekent dit dat de Stichting Thuiskopie verregaande vrijheid
heeft in haar besluitvorming omtrent de belasting van onbeschreven
elektronische media zoals CD-ROMS, DVD's en harde schijven. Opmerkelijk
is dat de consument hier op geen enkele wijze rechten aan kan ontlenen.
De industrie is volgens Minister Donner gerechtigd om te voorkomen dat
consumenten een backup kunnen produceren van aangekochte media. In dit
artikel van Webwereld wordt zijne Excellentie geciteerd:
Een consument heeft geen recht op een thuiskopie. Een kopieerbeveiliging
op
cd's is niet in strijd met de auteursrechtenwetgeving.
Conclusie: de consument wordt via secundaire wetgeving door de industrie
ongecontroleerd verplicht tot het betalen van vergoedingen voor iets dat
aan de andere kant door diezelfde industrie onmogelijk wordt gemaakt. En
het wordt nog erger.
De Stichting Thuiskopie heeft aangegeven dat ze eenzelfde heffing wil
innen voor de ruimte die beschikbaar is op mp3 apparatuur, zoals Apple's
iPOD. Hiervoor wil men een vergoeding berekenen van EUR 3.28 per
gigabyte, hetgeen neer komt op een bedrag van EUR 196.80 voor een
standaard iPOD met een harde schijf van 60gb. Dit betekent dat de prijs
van een dergelijk apparaat van zo'n EUR 350 naar ongeveer EUR 550 gaat.
Dat is een prijsstijging van ongeveer 60%.
En dat is niet het enige. De Stichting Brein probeert al jaren om
consumenten die, naar haar mening, illegale mp3-bestanden uitwisselen,
aan te pakken door zelfs Internet Service Providers voor de rechter te
slepen. De consument financiert op deze wijze de rechtszaken die tegen
haarzelf worden gevoerd.
Maar er is meer. De heffing die de Stichting Thuiskopie int, heeft
betrekking op alle media die worden geproduceerd. Met andere woorden, er
wordt bij voorbaat vanuit gegaan dat een drager zoals een CD-ROM wordt
gebruikt voor het backuppen van auteursrechtelijk beschermd materiaal.
Daarbij ziet men gemakshalve over het hoofd dat een substantieel deel
van de media wordt gebruikt voor het backuppen van data zoals
Word-documenten of bedrijfsbestanden. Ook voor mislukte CD's (die de
consument niet meer kan gebruiken) dient de heffing te worden betaalt.
Kortom, de consument wordt een substantiele hoeveelheid geld afgeperst,
beschermd door nationale wetgeving. Een schande.
---
http://www.sena.nl/pages/nl/gebruikers/vergoedingen/kantines.html
---
Some numbers:
http://www.fepproject.org/policyreports/copyright2dfreezing.html
http://www.lessig.org/blog/archives/cat_eldredcc.shtml
http://www.lessig.org/blog/archives/1976Act.htm
Year Total Published Total # from each year listed In Print
in 2002 BIP
1927 8,894 213
1928 9,176 223
1929 10,187 257
1930 10,027 263
1931 10,307 157
1932 9,035 162
1933 8,092 155
1934 8,198 179
1935 8,766 225
1936 10,436 214
1937 10,912 227
1938 11,067 224
1939 10,640 261
1940 11,328 253
1941 11,112 196
1942 9,525 243
1943 8,325 189
1944 6,970 166
1945 6,548 186
1946 7,735 274
1947 9,182 367
1948 9,897 348
1949 10,892 374
1950 11,022 436
1951 11,255 444
1952 11,840 548
1953 12,050 526
1954 11,901 516
1955 12,589 654
1956 12,538 760
TOTALS 300,446 9,240
http://www.lessig.org/blog/archives/jason.txt
Subject: Revised: Myth of the 1976 Copyright "Catastrophe"
Date: Saturday, November 30, 2002 1:15 AM
From: Jason Schultz <snip>
To: "Larry Lessig (E-mail)" <>
Hi Larry,
I know you're probably still sick of anything Eldred, but I thought
I'd share something Deirdre Mulligan and I came up with.
As you recall, the Court was concerned about the catastrophic effect
that striking down the 1976 retroactive extension would have. This
appeared to be partially based on AOL-TW's brief, which claimed that
"a host of mergers and acquisitions have occurred, and innumerable
licenses and contracts have been executed, that depend on valuations
of copyrighted works made in line with prior [retroactive
extensions.]"
Well, just to test this theory, Deirdre and I took another look at
those book numbers we had generated for our brief. We figured that,
as of 2002, the works that would be affected if the 1976 retroactive
extension were struck down would be generally those from 1927-1946.
This was based on the assumption that the CTEA would release works up
to 1927 (2002 minus 75) and that under the 1909 Act and 1992 automatic
renewal, works up to 1976 would get 56 years (28 for original term, 28
for renewed term -- 2002 minus 56 equaling 1946).
I've attached an excel spread sheet of the book numbers for 1927-1946.
Of the 187,280 books published in the U.S. from 1927-1946, only 4,267
are currently available from publishers at any price. In other words,
of the entire universe of books published in the United States that
are potentially affected by the retroactive 1976 extension, only 2.3
percent remain commercially available, while 183,013, or roughly
ninety-seven percent of those works, remain commercially dormant and
inaccessible. So it seems that were the 1976 retroactive extension
struck down, the most significant impact of such a decision would not
be a monumental loss of contracts or corporate mergers, but rather a
dramatic increase in reading.
The numbers for films are also interesting albeit less conclusive.
While we were unable to locate a bibliographic source for films
available in 2002 by year, we did find a listing of films registered
with the United States Copyright Office by year. According to those
statistics, 37,144 films were deposited with the Copyright Office
between 1927 and 1946. If we assume similar availability statistics,
then only 2.3 percent (or roughly 854 films) would still be available
from copyright holders and 36,290 would be held captive by delinquent
rights owners. Again, these numbers imply that the most likely impact
of extending Eldred's argument to the 1976 Act would not be economic
chaos for Hollywood but rather the world's largest and most affordable
historic film festival.
Anyway, thought you might enjoy this.
Best,
Jason
<<Elred.books 1927-56.xls>>
Jason M. Schultz
~ Fish & Richardson P.C.
4350 La Jolla Village Drive, Ste. 500
San Diego, CA 92122
858-678-4741 (v)
858-678-5099 (f)
--::--
http://www.fepproject.org/news/kahle.html
New Lawsuit Spotlights Thousands of Copyright "Orphans" That Should Be
in the Public Domain
(April 8, 2004) - "It ain't over till it's over," as Yogi Berra famously
said. They may have lost their legal challenge to the "Sonny Bono
Copyright Term Extension Act" last year, but Internet archivists and
cyberlawyers have now filed a new case arguing that changes in the
copyright system over the last 30 years have had such dramatically
represssive effects as to violate the First Amendment and the
Constitution's Copyright Clause.
The plaintiffs in Kahle v. Ashcroft are the Internet Archive and
Prelinger Associates, both Web libraries that make thousands of works
freely available online, including audio, books, films, and software. In
general, these works must be in the public domain, unburdened by
copyright controls, before they can be made available: finding owners is
often impossible, and paying for permission to reprint is not realistic
for archives that house many thousands of documents.
The problem is that laws passed since 1976 have kept many works that
have no commercial value under continuing copyright control rather than
allowing them to pass into the public domain. These laws eliminated
registration and renewal requirements for copyright at the same time
that they dramatically extended the length of time during which
copyright owners can exercise monopoly control over their products.
The original copyright system required authors, artists, and companies
claiming rights under the law to register with the Copyright Office and
give notice of who they are and where they can be located. They also had
to file for renewal of their copyrights after a certain period of time.
The system was "conditional," because creators had to assert their
desire for copyright control.
Under this conditional system, many writings and other works entered the
public domain either immediately, because the creator was not interested
in commercially exploiting them, or after the first copyright term
expired, because the work was no longer commercially viable, so the
owner had little incentive to renew. According to the Kahle v. Ashcroft
suit, "for most of our history, the renewal rate for copyrighted works
averaged between 8% and 15%. At its highest, in 1990, the rate was
22%."1
In 1976, Congress began dismantling this system. First, it eliminated
registration and renewal requirements for works created on or after
January 1, 1978. This essentially changed the system from a conditional
to an unconditional one, in which every memo, photo, poem, song, or
other scrap of work is automatically copyrighted, regardless of the
author's intention. The 1976 law also shifted from a 28-year copyright
term, with the possibility of renewal, to a far longer term: life of the
author plus 50 years for individuals, and 75 years for corporate
copyright holders.
Then in 1992, Congress unilaterally renewed all copyrights dating from
January 1, 1964 to December 31, 1977. For the first time in American
history, virtually all works (with the exception of government
documents) automatically had very long copyright terms without passing
through the filter of renewal.
Finally, with the Sonny Bono Act in 1998, Congress extended the
copyright term across the board by another 20 years. The term is now
life of the author plus 70 years, or 95 years for corporations.
The "unintended consequence" of these changes, according to the Kahle
suit, has been to create many thousands of copyright "orphans" - works
that are not commercially available but are also not in the public
domain. They are essentially invisible. Yet many of them have historical
and cultural value.
For example, the Prelinger Archive would like to digitize and make
available several documentaries from the 1960s, including one on the
1964 New York World's Fair, and another called "Detroit, City on the
Move." Both films have priceless historical footage. Yet their original
production companies are now defunct, and their current owners cannot be
located. If not for automatic renewal under the 1992 law, they would now
be in the public domain.
The Internet Archive, similarly, is working to create a "One Million
Book" digital repository. But "the difficulty of identifying
rights-holders and clearing copyright" has largely limited the project
so far to "government documents, old texts, and books from India and
Chiina, where copyright laws are less burdensome."2 The Archive wants to
provide access to numerous "orphaned" works that could enrich public
knowledge, but is unable to do so.
In rejecting a First Amendment challenge to the Sonny Bono Act last
year, the Supreme Court explained that "when ... Congress has not
altered the traditional contours of copyright protection, further First
Amendment scrutiny is unnecessary."3 The Kahle lawsuit argues that the
shift over the past 30 years from a conditional to an unconditional
system did alter the "traditional contours of copyright protection," and
therefore, the courts must scrutinize the current copyright regime much
more carefully. And, they add, these burdens on the free flow of culture
have occurred just when, for the first time history, a new technology
called the Internet offers the promise of fast and low-cost access to
huge stores of creativity and knowledge.
Kahle v. Ashcroft was filed by lawyers at the Stanford Law School Center
for Internet & Society, and is pending in the federal district court in
San Francisco.
Update: In November 2004, U.S. District Court Judge Maxine Chesney
dismissed the Kahle case. She ruled that all of Kahle's claims based on
the Copyright Clause of the Constitution are foreclosed by the Supreme
Court's decision in Eldred v. Ashcroft. As for the First Amendment
claim, she ruled that Congress's removal of registration, renewal,
deposit and notice requirements did not amount to a change in the
"traditional contours of copyright protection," but only a change in the
"procedural steps necessary to obtain and maintain a copyright."4 The
plaintiffs have appealed.
For background on the copyright system, including term extension, see
"The Progress of Science and Useful Arts": Why Copyright Today Threatens
Intellectual Freedom.
NOTES
1. Amended Complaint, Kahle v. Ashcroft, Civil Case No. C04-1127BZ (N.D.
Cal. March 30, 2004), p. 11.
2. Id., pp. 3, 18. Prelinger Archive examples were provided by
plaintiffs' attorney Christopher Sprigman, April 8, 2004.
3. Eldred v. Ashcroft, 537 U.S. 186, 221 (2003).
4. Kahle v. Ashcroft, No. C-04-1127 MMC (N.D.Cal. Nov. 19. 2004), slip
opinion, p. 25.
Interview met Janis:
http://interviews.slashdot.org/interviews/02/09/23/133228.shtml?tid=141
http://www.linuxjournal.com/article.php?sid=6218
In "Labels to Net Radio: Die Now", in the current (July 15, 2002) issue
of Newsweek, Steven Levy writes,
So why are the record labels taking such a hard line? My guess is
that it's all about protecting their Internet-challenged business model.
Their profit comes from blockbuster artists. If the industry moved to a
more varied ecology, independent labels and artists would thrive--to the
detriment of the labels, which would have trouble rustling up the rubes
to root for the next Britney. The smoking gun comes from testimony of an
RIAA-backed economist who told the government fee panel that a dramatic
shakeout in Webcasting is "inevitable and desirable because it will
bring about market consolidation."
------------- volgend deel ------------
Een HTML-bijlage is gescrubt...
URL: <https://lists.piratenpartij.nl/pipermail/algemeen/attachments/20100330/272f2e23/attachment-0001.html>
More information about the Algemeen
mailing list