[Algemeen] beroepspoliticus

[Mattheijs Eikelboom]

Hallo,

n.a.v. de email van Reinier Bakels, in het bijzonder de daarin
opgeworpen vraag: "Wie wil er nou beroepspoliticus worden?"
acht ik me genoodzaakt te reageren.

Naar mijn mening wordt hier het beeld van zitting in de 2de Kamer
onnodig gedramatiseerd. Persoonlijk heb ik er geen probleem mee
afgezeken te worden, zolang dat gebeurt op basis van gefundeerde
argumenten en op behoorlijke wijze; van 'afzeiken' is dan eigenlijk ook
geen sprake, eerder tegenspraak of kritiek. 
En kritiek vind ik onontbeerlijk in een parlementaire democratie.

Iets anders is het voorbeeld van Ineke van Gent. Zo'n opmerking is
onbeschoft en ordinair, maar daar moet een beetje politicus toch boven
kunnen staan.
Ze had ook beleefd maar licht sarcastisch kunnen reageren ("Als de PVV
fractie straks net zo goed gevuld is, wil ik wel praten over
afslanken"), maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan... :p

Wat me stoorde aan de oorspronkelijke email is dat de politiek
schijnbaar niet langer een roeping is; Het tegenwoordig in zwang zijnde
'jobhoppen' geldt dan helaas ook voor sommige politici, die na een
tijdje pluche zitten overstappen op iets anders.

Wat is er gebeurt met de eerbaarheid van het beroep? 
Je zou je als politicus vereerd moeten voelen gekozen te zijn om op te
treden. Wanneer een politicus continue luistert naar zijn/haar achterban
en strijdt voor de standpunten van de partij, zou enige waardering onder
sommige van deze achterban vroeg of laat zichtbaar zijn, hoe subtiel
ook.

Voor een gemiddeld kamerlid geldt nog altijd een riante
wachtgeldregeling, in tegenstelling tot de gewone burger die werkloos
is. Ik ben het op zich met Thorbecke eens, maar met politici hoef je
vandaag de dag geen medelijden te hebben: wacht maar een paar maanden
totdat duidelijk is wat Eurlings, Kant, Bos e.d. aan lucratieve baantjes
krijgen aangeboden...

Matys